Hacı Cevad Efendi

Uzuna yakın boylu, başı büyükçe, nur yüzlü, buğday tenli, büyük gözlü, kaşları hilal gibi, beyazı siyahına hakim gür sakallı idi. Yüzüne bakan Allah’ı hatırlar, kendi günahları hatırına gelir ve ağlardı. Doğumu ihtilaflı olup, vefatına yakın 90-95 yaşlarında olduğu halde, yüzünde tek kırışıklık bile yoktu. Göğsü ve omuzları genişti. Sakallarından bazen damlalar düşer ve etrafa güzel kokular yayılırdı. İnsanların seviyesine göre konuşurdu. Cezbe ve istiğrakı sahv ve temkinine hakimdi. Yokluğa talib bir gönül dostuydu. Dervişliği tercih eder, yokluğun ve fakrın önemini sık sık dile getirirdi. Kerametleri Kırşehir halkı tarafından bilinir ve herkes tarafından sevilirdi. Zikir halkalarında evladlarını feyz ve cezbeye getirir, herkesi günahlarına pişman ettirir, ağlar ve ağlatırdı. Sırrını gizlerdi, zahiri halk batını Hâkk ile idi. Yüksek makamların sahibi olduğunu kendi dili ile “Büyük dağların boranı sert eser.” diye dile getirirdi. Kâdirî - Nakşibendî tarikatı velisi idi.

Doğum tarihi ihtilaflı olup 1911–1916 yılları arasında Kırşehir’in Akçaağıl Köyü’nde dünyaya gelen Hacı Cevad Efendi (k.s.), Kâdirî tarikatına intisabını kendisi şöyle dile getirir: “Evladım, biz o zamanlar 10-12 yaşlarındayız, köyde millet bir heyecan içerisinde köye Şığ (Şeyh) gelmiş diyorlar. Tabi beni de bir heyecan sardı. Abdest alıp vardım köy odasına. Çekiçlerli Şeyh Ahmed Efendi (k.s.) orada sohbet ediyor. Ahmed Efendi’yi o anda görünce içimde kendisine karşı bir muhabbet belirdi. Akşam yatsıya kadar sohbet devam etti. Birçok kişi dağılıp gitti, bazı kimseler kaldı. Cehri zikir yapılacağını duyunca ben de kaldım. Odabaşı Hüseyin Çavuş beni dışarıya çıkardı. Dayanamadım bir yolunu bulup içeri girdim. Beni tekrar dışarıya çıkardı. Her seferinde yeni birileri içeri girdiği için ben de aralarına saklanarak içeri girdim. Hüseyin Çavuş beni tekrar görünce sinirlendi. Tam dışarıya atıyordu ki Ahmed Efendi durdurdu: “Hüseyin Çavuş! Onu bırak, girene değil girdirene bak.” diye seslendi. Bunun üzerine Hüseyin Çavuş beni bıraktı.

İstiğfarlar edildi, rabıta alındı, büyük bir şevkle zikir başladı. Sen misin Allah diyen? Ateşi yakan kibriti çakan da yanmaz mı? Bu ne şevk, ne lezzet, nasıl bir cezbe! Zikire ve Ahmed Efendi’ye aşık olmuştum, daha beni tutabilene aşk olsun! Zikirden sonra Ahmed Efendi birçok kimseye Kâdirî dersi verdi. Ben de vardım yanına, bana baktı ve tebessüm etti. Bana “Evladım sende ‘Himmet Şeyhim Ahmed Efendi’ de ‘La ilahe illallah Muhammeden Rasulullah’ ve ‘Allah’ diye zikret.” dedi. O günden sonra hiç bırakmadım, hep bana söyleneni yaptım. Ahmed Efendi ertesi sene yine geldi. Beni görünce “Şükürler olsun! Hüseyin Çavuş gördün mü diktiğimiz fide tutmuş.” deyip bana tam Kâdirî evradını telkin etti. ‘Cevad, Allah sana lütfetti.’ dedi. O günden beri ne kaza namazım ne de derste bir boşluğum var. Allah’ın huzurunda ayağımı hiç uzatmadım. Ta ki bacaklarımız kötürüm olana kadar.

İçimdeki aşk beni kavuruyor, daima Şeyhimin yanında olma arzusu günden güne artıyordu. Senede birkaç defa Şeyhim köyümüze gelir, zikir halkaları kurulurdu. Yine bir ziyaretinde herkesin yanında “Cevad, sen de artık bizi ziyarete gel.” dedi. Ondan sonra köylüler ne zaman ziyarete gitseler beni de götürürlerdi. O dönemlerde bütün tarikatlar birbirini ziyaret ederdi. Kâdirîsi, Rıfâîsi, Nakşibendîsi diye ayrım yapılmaz bir arada olunurdu. Ne kerametler görülürdü. Rıfâîler burhan gösterirler kızgın maşaları dilleriyle söndürür, çivi, mil gibi şeyleri kendilerine batırıp çıkarırlardı. Hiçbir şey olmadığı gibi kan da akmazdı.

Şeyhim beni çok seviyor, ben de onu çok seviyordum. İçimden onu göresim geldiği zaman dağ tepe demez köyümden Çekiçler Köyü’ne 60 km. yürürdüm. Şeyhim beni görünce sevinir: “Cevad, yolda kurt köpek hom demedi mi?” der, tebessüm ederdi. Allah fırsat verdi, zaman geldi Şeyhimle birlikte, onun himmetinin olduğu bütün köylere gidip zikir halkalarına katıldım. O dönemde ledün sahipleri (ricalullah) din elden gitmesin diye Anadolu’yu karış karış geziyorlar, birçok köy ve şehirlere himmet ediyorlardı.

Böylece bu yola 27 sene aralıksız hizmet ettim. Ayrılık vakti geldi, 1950- 1951 arasında Şeyhim Ahmed Efendi vefat etti. Biz yarım, meczup kaldık. Yaşadığım birkaç manevi halden sonra zamanın büyük velisi, Anadolu’nun kandili, Eş-Şeyh Adanalı Ramazanoğlu Mahmud Sâmi Hz.’lerine (k.s.) intisab etmem emredildi ve böylece Nakşibendî tarikatından da nasiplendik.

Allah kulunu kendine isterse kim tutabilir. Biz zikirle yetiştik. Şeyh Ahmed Efendimizin yolunda köyleri kapı kapı gezdik. İnsanları Hakk’ın zikrine davet ettik. Bizim köy ve civar köylerin hemen hemen hepsi Ahmed Efendimin yolundaydı. Zikir deyince herkes koşar gelirdi. Sabah ezanlarına kadar zikirler olurdu. Askerlik çağım geldiğinde askere gittim. O zamanlar askerlik 3-4 seneydi. İlk dönemi Yozgat’ta geri kalan dönemi Gebze’de yaptım. Askere vardım, yol yordam bildiğim yok. Okumuş insan da değiliz. Sakalımız uzun. Askerde rütbeliler, sakalını kesecen, dediler. Yalvardım yakardım. ‘Peygamberimizin (s.a.v.) sünnetidir. Bu zamana kadar daha sakalımı hiç kesmedim, kesmezsem olmaz mı?’ dedim. Komutanın birisi beni kenara çekti: ‘Evladım burada kurallar vardır. Ben atmış iki yaşındayım, benim de sakalım yok. Bu ibadete mani değildir. Sen kes, sana söz namazında niyazında serbestsin. Karışan olursa bana söyle.’ dedi. Komutanın böyle bir alakasıyla karşılaştım. Eeee…Allah dilediğini dilediğine sevdirir.

Askerde ihvanların sayısı arttı. Bizim de başımızda sert mizaçlı yüzbaşı Mustafa Çavuş diye bir adam vardı, bu tür işlere karşıydı. Tabi Mustafa Çavuş’un annesine de ders verdik. Annesi beni pek severdi. Bir gün askerlerden çekemeyenler bizi Mustafa Çavuş’a şikayet ettiler “Efendim bunlar Hû çekiyor!” diye. Mustafa Çavuş da bizi çağırttı. Hepimize bağırıp tokat atmaya başladı. Sıra bana gelince ihvanlar Mustafa Çavuş’un önüne geçip “Efendim Cevad Baba’ya vurmayın bize vurun.” diye durdurmaya çalıştılar. Yüzbaşı dinler mi? Önüme geçene de bana da birer tokat yapıştırdı, bizi tuvalete hapsetti. Başımıza da bir nöbetçi dikti. Baktık olacak gibi değil, askerlerle anlaştık. Onlar nöbetçiyi tutacaklar ben de Yüzbaşı’nın annesine gidip şikayet edeceğim. Neyse askerler nöbetçinin üstüne atladılar, sardılar. Biz de koşturduk Yüzbaşı’nın annesine. Anne, oğlun böyle böyle yaptı, diye şikayet ettim. Anne de ‘Tamam Cevad evladım, o gelince ben ona sorarım.’ dedi. Hemen geri döndüm. Tabi Yüzbaşı’nın bize tokat attığı kolu şiddetli ağrıya tutulmuş. Ağrıya dayanamayıp eve varmış. Annesi soğuk davranınca, bizim Yüzbaşı da annesine düşkün, ‘Anne niye üzgünsün?’ diye sormuş. Annesi: “Bak evladım emdiğin sütü sana helal etmem, eğer gidip Cevad’ı serbest bırakmazsan. Git duasını al, kolunun ağrısı o zaman geçer.” demiş. Yüzbaşı yanımıza geldi ve ‘Serbestsiniz! Cevad hakkını helal et. Şu kolum da ağrıyor, bir dua et, sıvazla.’ dedi. Biz de dua ettik. Ondan sonra da Yüzbaşı Mustafa Çavuş bir daha bizim Hû çekmemize bir şey demedi.

Allah nasip etti, askerde de ihvanlar edindik, zikir halkaları kurduk. İlk ihvanımızdan Nuri Yılmaz abi vardı. Bazen onunla Yozgat'ta Şeyh Hacı Ahmet Efendi Camii'ne gider orada Allah’ı zikrederdik. Bir gün akşam camiye vardık. görevli Hasan’dan anahtarı aldık, camiye türbelerin olduğu yere vardık. Atadan evlada bir sürü evliya yatıyor orada. İki kişi zikir halkasını kurduk, zikir coştu. O arada kabirlerden bir tanesi açılmış, Allah dostu Ethem Efendi (k.s.) kefeni ile çıkmış gelmiş. Nuri beni dürttü:

“Cevad! Cevad! Benim gördüğümü sen de görüyor musun?”

"Neyi Nuri?" dedim.

"Yahu görmüyor musun? Adam kefeni ile çıktı geldi zikrediyor bizimle."

"Nuri, sen görüyor musun?” dedim. Nuri, evet deyince ben yere kapandım, başladım ağlamaya. “Ya Rabbi kardeşime lütfettin de bu acizi mahrum mu bırakıyorsun? Ya Rabbi eğer onun gördüğünü ben de görmezsem başımı secdeden kaldırmam.” diye ağladım. Allah orda bana da nasip etti. Basiretim açıldı. Bir de baktım ki kefeniyle beraber bir sallanıyor “Allah” diye, bir zikrediyor inanmazsınız. Yaa kuzularım, Allah'ın işine akıl sır ermez. Evlada dersi biz veriyoruz, bizden önce onun gözü açılıyor. Zikrimiz bitti sonra Allah'ın dostu döndü kabire geri girdi. Bizde zikirden sonra kışlaya geri döndük. İlk defa basiretim Yozgat’ta Şeyh Ahmed Efendi Camii'nde açıldı.

Cevad Baba’nın ‘Nuri Abi’ diye hitap ettiği asker arkadaşı, onun hem ömür boyu dostu olacak ve hem de büyük velîler zümresine katılacaktı. Nuri Baba, Cevad Baba gibi Şeyh Ahmed Efendi’den Kâdirî icazeti alan 4 yüksek mâneviyatlı halifelerden biridir. Nasıl ki Cevad Baba, şeyhi Ahmed Efendi’nin vefatı üzerine Sâmî Efendi’ye intisap etti ve Nakşî icazet aldı; Nuri Efendi de Ahmed Efendi’nin vefatı sonrası Rıfâî şeyhi Bayburtlu Seyyah Zarif Baba’ya (v.1956) intisap ederek Rıfâî icazet almıştır. Nuri Baba, Yozgat’ın Sorgun İlçesi’nde ikamet ederdi ve 2013 yılında burada âhirete irtihal etti.

Sultan Anne, Cevad Efendi’nin (k.s.) ikinci eşidir. İlk hanımını genç yaşta kaybeder. İkinci hanımı Sultan Anne ile evlenmeden önce bir maneviyat yaşar. Erenler kendisine ‘Cevad, evladım falanca eve var. Orada bahçede bir elma var o senin. Onu git iste.’ der. Ertesi gün Cevad Efendi, gösterilen evin bahçesine gider, bakar orada sadece küçük bir kız çocuğu oynuyor, döner evine gelir. Akşam yine aynı maneviyatı yaşar. Erenler ‘Cevad, evladım. O bahçede gördüğün elma senin, onu alacaksın. Ondan hayır göreceksin.’ derler. Cevad Efendi de ‘Baktım ben bir şey göremedim. Orada sadece küçük bir kız çocuğu oyun oynuyor.' der. Erenler ‘İşte, o küçük kız senin.’ derler.

Bu emrin üzerine durumu annesine anlatır. Annesi Asiye Hanım Sultan Anne’yi istemeye gider. Fakat Cevad Efendi’nin köy ahalisi arasında adı deli olduğu için, anne ve babası vermek istemez. Annesi Asiye Hanım mahzun bir şekilde geri döner. Durumu Cevad Efendi’ye anlatır. Akşam, maneviyatta erenler ‘Madem vermiyorlar, o zaman alıp kaçıracaksın.’ derler. Cevad Efendi mecburen alıp kaçırmak zorunda kalır. Köyde bir gürültü kopar. Şıh böyle yaparsa halk ne yapmaz, diye Hazreti eleştirirler. Bilmez ki köylü, emir erenler tarafındandır.

Cevad Efendi’nin bir müridi şöyle anlatır: “Bir gün Cevad Efendi’nin (k.s.) huzurundayız, Sultan Anne de var. Yaşlı kadıncağız dizlerindeki romatizmadan şikayetçi. Bir bacağında da hafif felç gibi bir rahatsızlık var. Eskilerden bahsediyorlardı. Cevad Efendi ‘Bu annenizden razıyım. Gece demez, gündüz demez, ihvanın yükünü tek başına çekerdi. Biz içerde zikir halkasındayken, Hacı Anneniz mutfakta onca kişi için yemek pişirirdi. Gelen giden misafirlerin yeme içme ihtiyaçlarını tek başına görürdü.’ dedi.

Sultan Anne ‘Cevad Efendi, biz yükü çektik ama ben dokuz tane çocuğumu kaybettim de sen “Allah” diyecen diye kılını kıpırdatmadın. Ya kuzularım, dokuz tane çocuğumu altı aylık bile olamadan kaybediyordum da, babanız ihvanlarla “Allah” diyeceyiz diye dönüp de bebelerime bakmadı bile.’ dedi. Bunun üzerine Cevad Efendi ‘Durum bildiğiniz gibi değil. Azrail (a.s.) içeri girmiş, çocuğun başında duruyor. Ruhunu çıkartmak için kırbaçlıyor. Ölüm hak. Rabbim görüyor, bana da bakıyor. Nasıl kalkayım yerimden? Onca millet başımda. Ne yapayım, Allah’ın zikrinden mi geçeyim? Veren O, alan O. Takdir böyleymiş.” diye anlattı.

Sultan Anne’nin ‘İçim yanıyor Efendi, dile kolay. Dokuz ay karnında taşı, sonra doğan her bebeğin ölsün. Bir değil, iki değil, hem de dokuz tane.’ demesi üzerine Cevad Efendi ‘Olsun Sultan’ım, sıratta bizi bekleyen dokuz tane şefaatçın var, daha ne? Hem bak sonra doğan altı tanesi de yaşadı. Allah’ın işi.’ diye cevapladı.”

Cevad Efendi (k.s.) anlatır: “Askerden sonra sık sık yaya bir şekilde Şeyhim Ahmed Efendi’nin yanına gidiyordum. Bir duman gelirdi, sapı samanı atardım, haydi babam Çekiçler Köyü’ne! Adımız deliye çıktı. Bir gün gene Şeyhimin yanına gidiyorum, hep önünden geçtiğim evin bahçesindeki köpek beni görünce havladı. Bir soruyum dedim derdi neymiş. Dedim ki ‘Allah’ın mahluku, ben hep buradan geçerim. Sen de beni tanırsın. Ne diye havlayıp duruyon?’ Köpek bana demez mi ‘Ne yapayım Cevad, sahibim evde. Senin buradan geçtiğini görse, benim de yatıp ses çıkarmadığımı görse beni besler mi? Mecbur havlayacam.’ Yaa Allahın mahluku, nasıl da hizmetkar. Sahibine, ekmek yediği kapıya ihanet etmiyor. Ne büyük ibret.”

Cevad Efendi, Şeyhi ile birlikte Yunus Emre Hz.’nin (k.s.) türbesini ziyarete gittiklerinde yaşadıkları olayı şöyle anlatır: “Biz bazen Yunus Emre’ye bazen Taptuk Baba’ya, nerde bir mübarek yatsa Şeyhim Ahmed Efendi ve bütün ihvanla oraya zikire giderdik. Bir gün Ulupınar köyünde, Yunus Emre Hz.’lerinin yanındayız, Şeyhim Ahmed Efendi’ye dedim ki: ‘Baba, Yunus Emre burda mı?’ Şeyhim de cevaben ‘Seslen de gelsin.’ dedi. Murakabeye vardım ‘Ya Yunus Emre Hz.’leri! Buradaysan, gel.’ dedim. Kabire doğru bakıyorum, birden başında büyük bir kaya gibi duran devrân (Allah dostlarının başında duran manevi görevli) homurdanaraktan aktı gitti, Mübarek belirdi. Göğsünün üzerine kadar sakalı vardı. Üzerinde sarımsı, boydan bir libas, her defasında zikrimize iştirak ederdi.”

İhvandan birisi Cevad Baba’ya sordu: ‘Baba, Yunus Emre gerçekten burda mı yatıyor?’ Cevabı manidardı ‘Kuzum, Allah dostunu nerede anarsan oradadır.’

Cevad Efendi anlatır: “Bir gün Şeyhimi köyümüze yağmur duası etsin diye çağırmaya gittim. Vardım ki bir sürü adam aynı dert için kapıda bekliyorlar. Ortalık kuraklık. Herkeste bir telaş, Efendi’yi ilk önce ben götüreceğim diye. Birbiriyle itişip kakışırlarken, bir tanesi bana ‘Sen niye geldin?’ dedi. Ben de ‘Sizinle aynı dertten dolayı geldim.’ dedim. ‘Hiç boşa bekleme.’ dediler. Bizim ihvanlardan bir tanesi ‘Bunlar Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) kapısında bekleyen develer gibi sert insanlar. Kapıyı kırarlar, Efendi’yi yine de sana bırakmazlar.’ dedi. Ben de ‘Hazret kimi tercih ederse onunla gider.’ dedim. Ahmed Efendim kapıda belirince, herkesin derdini dinledi. Beni de görünce ‘Cevadım, sen niye geldin?’ diye sordu. ‘Baba aynı dert için geldim.’ deyince, Şeyhim de ilk önce bizimle gideceğini söyledi. Üç gün köyümüzde kaldı. Üçüncü gün tepeye doğru yürüdük. Şeyhim ellerini ilahi dergaha doğru kaldırdı ‘Ya Rabbi bu dünyada da ahirette de rahmetine muhtacız.’ diye gözyaşı dökmeye başladı. Dua bittikten sonra, köye varmadan sırılsıklam yağmurdan ıslandık. Allah dostu işte böyle!

Cevad Efendi anlatıyor: “Bir gün Şeyhim Ahmed Efendi’yi çekemeyenler polis karakoluna bunlar Hû’culuk yapıyor diye şikayet etmişler. Tabii o zamanlarda yasak. Polislerde davayı savcılığa vermişler. Şeyhim Ahmed Efendi’yi çağırmışlar. Şeyh Efendi, Salmanlı Hasan Pehlivan ile savcılığa varmış.

Savcı ‘Hakkınızda şikayet var. Hû çekiyormuşsunuz. Hanginiz Şeyh? Yoksa sen misin?’ diyerek Ahmed Efendi’ye eliyle işaret etmiş. Ee Allah dostu yüzünden belli olur. Hasan Pehlivan, hemen öne atlayıp ‘Kim, bu mu? Şeyh kim, bu kim? Bizim köyün peynir hırsızı bu.’ diye Ahmed Efendi’yi korumuş.

Savcı: “Elinizde def, vurup Hû çekiyormuşsunuz.”

Hasan Pehlivan: “Yok Efendim öyle bir şey. Defe vurduğumuz doğru. Ben vuruyom, bu da söylüyor.”

Savcı: “Peki ne söylüyorsunuz?”

Hasan Pehlivan: “Efendim bu diyor ki ‘Süpürgesi yoncadan, gayet beli inceden. Ben seni seviyom, o uzun gecelerde.’ Ben de defe vuruyom.”

Savcı: “Sonra?”

Hasan Pehlivan: “Avratlar da göbek atıyo.”

Savcı: “Bunlar Şıh, mıh olamaz. Defolun buradan gözüm sizi bir daha görmezsin.” diye Ahmed Efendi’mi ve Hasan Pehlivan’ı kovmuş. Tabi Savcı cahil. Hasan Pehlivan doğru söylüyor. Süpürgesi yoncadan demek: Allah’a giden yol gayet titizlik ve itina ister demek. Yoncadan hiç süpürge olur mu? Gayet beli inceden demek: Allah’a giden yol kıldan ince, kılıçtan keskindir, demek. Ben seni seviyorum o uzun gecelerde demekle de Hazret teheccüd vaktini anlatıyor. Ne anlasın savcı.”

Âlim Efendi anlatıyor: “Bizim köyde ‘Kelam Hafız’ diye bir hoca var. ‘Bu yaptığınız zikir bidât işidir. Dinimizde böyle şey yoktur.’ diye, zikredenleri sıkıştırıyor. Hafızın da cahili oluyormuş. Köyün tamamı tarikatlıyız, yaşadığımızı biz biliriz. Bir gün Rıfâî tarikatının şeyhlerinden Seyyah Zarif Baba (k.s.), Cevad Efendi’nin yanına, köyümüze geldi. Hazret ricaldenmiş. Camide yatsıyı kıldık. Bütün köylü toplandı. Kelam Hafız da çağrıldı. Cevad Efendi’nin selamlığında zikir halkası kuruldu. Hava soğuk, soba yanıyordu.

Zarif Baba: “Cevad Evladım, sobaya iki kütük daha at. O maşayı da sok bakalım sobaya.” dedi. Soba da nar gibi oldu, maşa da. Zarif Baba maşayı eline aldı, Kelam Hafızı çağırdı “Hafız hadi şu maşayı al da ilminle dilinde söndür bakalım.” dedi. Kelam Hafız şaşkınlıkla “Olur mu Efendi öyle şey?” dedi. Bunun üzerine Zarif Baba maşayı dilinde söndürdü. Kelam Hafız’ın gözleri pörtledi. Zarif Baba Hafız’ın yanına sokuldu, iki parmağını Kelam Hafız’ın gözlerine doğru yaklaştırdı. Hazretin eli şekil değiştirdi, aynı aslan pençesine benziyordu. Tırnaklarının birden uzadığını gördük. ‘Bir daha zikir dinimizde yok dersen, şu tırnaklarımla gözlerini oyarım.” dedi. Kelam Hafız korkudan titreyerek ‘Tövbe Efendim, tövbe Efendim! Bir daha demem.’ dedi. Bir daha da ağzını açmadı. Böyle bir keramet yaşamıştık.

Hacı Cevad Efendi, Şeyhi Ahmed Efendi’nin vefatından sonra başından geçenleri şöyle anlatır: “Yolunda yıllarca beraber zikrettiğimiz, tek tek Efendimizin yoluna bağlayıp hizmet ettiğim insanları kaybediyor, onların başka bir tarikata girdiklerini duyuyordum. Birçokları zikire gelmemeye başladılar. Bu beni öfkelendiriyordu. Nasıl olur da bir insan Seyyid Abdulkâdir Geylânî Hz.’nin yolundan ayrılır ve başka bir yere geçer? Nasıl olurda bir insan himmet gördüğü Şeyhinden vazgeçer? diye düşünüyordum. Emir gelirse oluyormuş.”

Akçaağıllı Alim Efendi anlatır:

“Ben askerden döndüğümde Ahmed Efendi’mizin vefat ettiğini öğrendim. Cevad Baba benden 15 yaş büyük. Kendisine çok hizmet ettik ve beraber çok manevi haller yaşadık. Askerden döndüğümde köyümüz o devrede imamsız kalmıştı. Zikir arkadaşlarımızdan “Hoplamanın Ahmed” lakablı arkadaşımızı bize cami imamı bulsun diye Kayseri’ye gönderdik. Kayseri’de Şaban Efendi diye birisinin yanına varıp durumumuzu arz etmiş.”

Şaban Efendi:“Elimizde iki tane takva sahibi imamız var. Birisi Faruk Efendi diğeri ise Naim Efendi. Hangisi kabul ederse götürebilirsiniz” der. Hoplamanın Ahmed, imamların yanına varır ve sorar. Naim Efendi, Faruk Efendi’ye onun gitmesini, işin üstesinden gelemezse kendisinin gideceğini söyler. Faruk Efendi, Akçaağıl Köyü’ne vardığının ertesi günü gerisin geriye döner ve Naim Efendi’ye: “Bunlar 250 hane ve hepsi Kâdirî tarikatından. Başlarında da cezbeli bir adam var. Ben bu işin üstesinden gelemem, sen var.” der.

Naim Efendi, Adanalı Mahmud Samî Hz.’lerinin (k.s.) güçlü hulefasındandır. Akçaağıl köyüne varır. Alim Efendi o gece bir rüya görür. Köyde çeşmenin başında abdest alır iken, birden çeşmenin suyu kesilir ve abdesti yarım kalır. O sırada görür ki köye yeni bir su hattı döşeniyor, ve çeşmesi takılıyor. Çeşmenin başında daha önce hiç görmediği nur yüzlü bir adam vardır. Kendisine “Alim, evladım gel abdestini bu çeşmeden devam al.” der. Alim Efendi bu çeşmeden abdest alır ve rüyadan uyanır. Ertesi gün Alim Efendi, camiye namaza gider, bir de ne görsün. Akşam rüyasında gördüğü adam karşısında yeni imam olarak duruyor. Naim Efendi, Alim Efendi’ye öyle bir nazar eder ki Alim Efendi Naim Efendi’ye aşık olur. Naim Efendi “Alim, evladım yaklaş biraz sohbet edelim.” der. Sohbetinden çok hoşlanan Alim Efendi, Naim Efendi’nin teklifi üzerine Nakşibendî tarikatına intisab eder.

Alim Efendi sonrasını şöyle anlatır: “Biz başta biraz tereddüt ettik, lakin Naim Efendi ‘Akşam ki rüyayı gördün. Öbür çeşme artık kesildi. Şimdi abdestinizi, suyunuzu yeni çeşmeden alacaksınız.” deyince içimde tereddüt kalmadı. Gel de bunu Cevad Baba’ya anlat. Naim Efendi sonra Cevad Baba’nın Ağabeyi, Mehmed Efendi’yi de avladı. Mehmed Efendi de Naim Efendi’nin şöyle bir kerametini gördü: Bir gün köy yolunda Naim Efendi ile beraber yürürken Cevad Baba’nın Ağabeyi Mehmed Efendi karşıdan geliyordu. Naim Efendi bana ‘Alim, bu kim?’ dedi. Ben de ‘Efendim, bizim Cevad Baba’nın ağabeyi.’ dedim. O da ‘Oo, bu ne kibir, ne gurur böyle burnu havada kendini beğenmişlik. Biz bunu avlarsak Cevad’ı da yeneriz.’ dedi ve Mehmed Efendi’ye bir nazar etti. Olan oldu. Gece saat 2’de yattığım odanın camında, Mehmed Efendi tık..tık.. tık.. bizi uyandırdı ‘Alim içim yanıyor, bağrım kavruluyor. Beni sabah yanında yürüdüğün adama götür.’ dedi. Ben gecenin ikisinde gitmeye yanaşmadım ama Mehmed Efendi ısrar edince mecburen gittik. Kapıya vurduk. Naim Efendi ‘Kimdir o? Alim, yoksa sen misin? Ne istiyorsun, yanındaki kim?’ dedi. Ben de ‘Beni bildiysen yanımdakini de bilirsin.’ dedim. O da ‘Yoksa Mehmed Efendi’mi?’dedi. Mehmed Efendi ‘Baba, kapıyı aç, bağrım yanıyor.’ diye seslendi. Naim Efendi: “Oo, öyle kolaymıymış kapı açtırmak? Bugün gidin yarın gelin.” dedi. Ne kadar ısrar ettiysek kapıyı açtıramadık. Mecburen geri döndük. Ertesi gün öğlen Mehmed Efendi hiçbir şey yokmuş gibi hareket ediyor, akşam olunca gece 1-2’de gene bağrım yanıyor, diye bizim cama vuruyor. Hatta öyle hareket ediyordu ki döşünü, ağzını yerlere sürüyor, danalar gibi böğürüyordu. Bir böyle, iki böyle…‘Baba öğlen vakti niye gelmiyorsun?’ diye sordum. ‘Gündüz bir şey yok, akşamları oluyor. Ne olur Alim Efendi, gidelim.’ diye yalvardı. Mecburen yine vardık, ama bu sefer ısrarlıydık. Kapıyı en sonunda açtırdık. Mehmed Efendi, Naim Efendi’nin boynuna bir atıldı. Naim Efendi, Mehmed Efendi’yi zor sakinleştirdi ve kendisine Nakşibendî dersini verdi. Sonra köy halkı bir bir Hacı Cevad Baba’dan ayrılıp Naim Efendi’nin sohbet halkasına gitmeye başladılar. Bu olay Cevad Baba’yı iyice öfkelendirdi. Tedbirden Cevad Baba’ya bir aydan beri Naim Efendi’ye geçtiğimi söyleyemiyordum. Nasıl diyecektim ki küçüklüğümden beri onun yanındaydım. Çok ekmeğini yedim. Üzerimize çok hakkı var. Ben onun çeltekçisiydim. Bütün ayak işlerini görürdüm. Şeyh Ahmed Efendimin maneviyatı yüksek dört halifesinden birisiydi.

Köy öyle bir hale geldi ki, herkes Naim Efendi’nin sohbetindeydi. Cevad Baba kala kala iki kişi ile kalmıştı. O gün Perşembe, zikir günüydü. Cevad Baba yanındaki iki kişiye: “Hadi gidin köylüyü zikire toplayın.” demiş. Yanındakiler kime vardı ise herkes Naim Efendi’nin yanında. Durumu olduğu gibi Cevad Baba’ya anlatınca, Cevad Baba da ‘Ne yapalım, biz de üç kişi zikrederiz.’ demiş. Yanındakiler yüzlerini ekşitmişler. Mübarek duruma nasıl öfkelendiyse, eline mesesini (âsâ) aldığı gibi doğruca Naim Efendi’nin kapısında soluğu almış. Hiddetle “Naim Efendi aç kapıyı, aç da seninle dışarıda görüşelim.” demiş. Naim Efendi “Cevad git, yarın gel şimdi çok öfkelisin.” demiş. Cevad Baba ne kadar hiddetli bağırdı ise de Naim Efendi kapıyı açmamış. Çaresiz Cevad Baba kapıdan ayrılmış. O gece Cevad Baba manevi bir hal yaşamış. Kendisi şöyle anlatıyor: “Benim başlarında bulunduğum bir sürü enikler (köpek yavruları) vardı. Bunlar Ahmed Efendi'min enikleriydi. Elime sevmek için aldığım her bir enik beni ısırıyor yere bırakmamı istiyordu. Hangisini elime alsam aynısını yapıyordu. Yere bıraktıklarım benden uzaklaşıyorlardı. Bir türlü anlam verememiştim. Neden bunca emek verdiğim evlatlar gidiyordu. Senelerce bu yolda yürüdük.”

Alim Efendi devamını şöyle anlatır: “Cevad Baba zeki adam. Naim Efendi’nin davet edilse de kendi evine zikire gelmeyeceğini biliyordu. Bunun için ağabeyi Mehmed Efendi’nin evinde yemek var diye bütün köyü davet etti. Mecburen bu davete Naim Efendi de icabet edecekti. Yemeği yedikten sonra Cevad Baba bir yolunu bulup milleti coşturdu. Zikir halkasını kurdu. Naim Efendi halkaya girmedi, kenara çekilip rabıtada durdu. Zikir Tevhidde tam coşkuluyken odanın kuzey yönünden duvar yarıldı ve soba borusu kalınlığında siyah bir yılan akıp geldi. Halkanın arasına girmeyi başardı. Cevad Baba yılanla hiç ilgilenmedi. Bizler de zikire aynen devam ettik. Herkes kalbinin peşindeydi. Tevhid bitti. Naim Efendi oturduğu yerden kalktı geldi ve yılanın başını ayağı ile ezip seni habis melûn, deyip yılanı duvarın yarıldığı yere doğru attı ve duvar kapandı. Sonra mübarek ‘Evladlarım, hepiniz hoşsunuz. Zikriniz de hoş, Allah’a olan muhabbetiniz de hoş, cezbeniz de hoş, lakin görüyorsunuz Şeyhiniz gelmedi. Allah muhafaza. Halkayı sırlayan yok. Teslim olmalısınız.’ dedi ve tekrar kenara çekildi. Cevad Baba manevi sarhoşluk içindeydi. Hiçbir şey demedi. Şaşırdık kaldık. Sonra Lafza-i Celal zikri devam ederken birden Naim Efendi’nin duası ile etrafımızda turuncu sarımsı bir set oluştu. Dışarıdan içeriye girmeye çalışan hiçbir haşerat giremiyordu. Daha önce böyle bir şey yaşamamıştık. Bir keresinde Şeyh Ahmed Efendi’mizin oğlu İzzet Efendi’nin zikrinde buna benzer bir hadise olmuştu: Halkanın tam ortasında bir ağaç belirmiş, bir yılan üzerimizden uçarak gelip ağaca dolanmıştı. Sonra vücudunu üzerimize doğru savurarak bütün halkayı dolanmıştt. Şeyh Ahmed Efendi’miz o anda beyaz bir atla belirip yılanı kılıcı ile ikiye bölüp kaldırıp atmıştı. Ama şimdi Şeyh Ahmed Efendi’miz gelmemişti. Zikir bitti herkes dağıldı.”

Cevad Baba o gece bir hal daha yaşar, şöyle anlatır: “Duman halinde, ince, naif, daha önce hiç görmediğim bir şahsiyet bana doğru yaklaştı. ‘Cevad, gel seninle bir aşık oyunu oynayalım.’ dedi. Ben de “Hadi oynayalım.” dedim. Ben onu bir el üttüm (yendim). Hem yanıma geliyor, hem bana meydan okuyor, hem de kaybediyor. Göz göze geldik gülüştük. Tabi benim içime bir böbürlenme geldi. Daha sonra adam bir başladı, bize hiç bir el imkan vermeden yendi. Elimizdeki bütün aşıkları üttü, sakayı da aldı. 27 senelik emek elden gitti. ‘Baba ne yaptın sen?’ dedim. O da bana kibarca ‘Evladım üzülme, al ben sana bir saka vereyim.’ dedi. Gördüm ki onun sakası altından. ‘Ben bu sakayı ne yapayım?’ dedim. O da ‘Üt üt, bana geti.’ dedi ve ‘Beni İstanbul’da bulursun. Adanalı Mahmud Sami dersen seni alıp bana getirirler.’ deyip kayboldu.” Ee artık içimizde Naim Efendi’ye karşı bir ılımlılık vardı. Ertesi gün akşam namazdan sonra yanına vardım. Bizim köylüler hep ordalar. Naim Efendi sohbet ediyordu. Akşam aşık oynadığımız ince naif adam (Mahmud Samî (k.s.)) manevi bir duman halinde Naim Efendi’nin omzunda duruyordu. Hiç ses etmeden geri döndüm. Sabrım kalmamıştı. Gece hemen divana çıktım, Abdulkâdir Geylânî Hz.’lerinin (k.s.) bulunduğu makama vardım. Kapıdaki görevlilere ‘Geylânî Hz.’leri içerde mi?’ diye sordum. Görevliler ‘İçeride.’ dedi. Geylânî Hz.’leri başında tumanı (örtüsü) olan bir adamla görüşüyor. Yanlarına yaklaştım, tam Geylânî Hz.’lerinin elini öpecektim ki, yüzünü göremediğim o adam elini uzattı. Huzurda sû-i edep olmasın diye elini öptüm. Bu sırada Abdulkâdir Geylânî Hz.’leri sırtımı tıpışlıyarak “Evladım Cavid, üzülme Sami Efendi bu asırda Anadolu’nun arifler tamamlayıcısı. Sami Efendi’ye intisab edeceksin.” buyurdular. Ee ne yapalım, emir demiri keser. Ve divandan ayrıldım. Yaa işte evlatlarım, kendi tercihimle intisab etmedim. O gönül şâhını tanımıyordum. Bana kalsa ölene kadar Kâdirî şeyhim Çekiçlerli Ahmed Efendi’nin yolunda devam etmeyi arzulardım. Lakin ilahi cilve, bu yolun da kuralları olduğundan emir demiri kesiyor. Takdiri ilahi 1950'de şeyhim Ahmed Efendi için hak vaki olunca, ben ve benimle birlikte birkaç kişinin süluku yarım kaldı. 6 ay sonra Seyyid Abdulkâdir Geylânî Hz. divanda; bu kişilerden Hacı Nuri Baba'yı, Kırklardan Bayburtlu Zarif Efendi'ye; Abdullah Gürbüz Baba'yı da Çorumlu Hacı Mustafâ Efendi'ye teslim etti. Sami Sultanın dönemin kutbu olduğunu ve sülukumu onun tamamlaması gerektiğini söylerek beni de kendisine emanet etti. Bunun üzerine Sami Efendi'ye intisap etmek durumunda kaldım. Sami Sultanım kutupluk makamına getirilmiş, asrının tamamlayıcısıydı. Onun döneminde Allah dostlarının bir çoğu ya savaşa katıldığından ya da herhangi bir bahaneyle şehit edildiğinden, bir kısmı da yaşlı olduğundan ötürü Hakk’ın rahmetine kavuşmuştu. Ardında bıraktıkları bir çok müridden, evliyalığa ve Rical-i Gayb ordusuna girmesi gerekenleri Sami Efendi tamamlamış ve manevi orduya katmıştı.

Sonra bir hal daha yaşadım: Büyük, kalabalık askeri bir ordu gördüm. Oradaki bir görevliye ‘Bu ordunun sahibi kimdir?’ diye sordum. ‘Bu ordunun komutanı az sonra gelir.’ dediler. Askerlerin üzerinde silahlar var ama silahları gizli, belli olmuyor. Silahları ellerine alınca görünüyor, omuza takınca kayboluyor. Askerlerden birisi ‘Dikkat! Komutan geliyor!” deyince herkes hazır ola geçti. Bir de baktım ki benimle aşık oynayan ince adam. Üstündeki kıyafet tam. Tam bir general, Mahmud Sâmi Hz.’leri. Aşık olmamak elden değil. Yeni bir aşk sardı bizi, durmak mümkün mü?”

Yaşadığı olaylar Cevad Efendi’nin içine bir ateş düşürmüştü. Bir gün çiftçilikle uğraştığı için köylüsüyle beraber tarlaya gider. Sonrasını Cevad Efendi şöyle anlatıyor:

“Tarlada gönülsüz bir şekilde çalışırken sürekli Mahmud Samî Hz.’lerini düşünüyordum. Nasıl gidecektim, nasıl bulacaktım, İstanbul’u hiç görmemiştim. Aniden beni bir titreme tuttu, bir cezbe, bir aşk, tarlayı sapanı attım, eve de uğramadım, doğru şehre gittim. Bizim Uncu Hacı Kadir’e vardım. Kendisinden 40 lira borç istedim. Hacı Kadir bu parayla ne yapacağımı sorunca ‘İstanbul’a gideceğim.’ dedim. Hacı Kadir de ‘Bu para seni sadece götürür ama geri getirmez.’ dedi. 40 lira daha bir tanıdıktan bulduk. Üstüme başıma bakmadan sefil bir şekilde İstanbul’un yolunu tuttum, işaret edilen yere vardım. Dükkan dükkan gezip herkese Samî Sultanı sordum. Hava yağmurluydu, üstüm başım sırılsıklam olmuştu. Sefil bir halde olduğum için, dükkan sahipleri bana bakıyor, azarlayıp dışarı kovuyorlardı. Ararken ararken dindar görünümlü iki kişiye rastladım. Onlara Adanalı Mahmud Samî Hz.’leri diye birisini tanıyıp tanımadıklarını sordum. Biraz düşündüler, bu galiba falanca yerdeki zâtı diyor diye, beni alıp Mahmud Samî Hz.’lerinin yanına götürdüler. İçeriye girdik, bir sürü adam vardı. Herkes Sami Sultan’la görüşmek için sıra bekliyormuş. Üst tarafta birden bir kapı açıldı bir zât merdivenden aşağı doğru indi. Başındaki tumanı (örtüsünü) bir indirdi. Aman Allah’ım benimle aşık oyunu oynayan adam, Mahmud Samî Hz.’leri! Aklım başımdan gitti. Ala yaşımla koştum bir kucakladım kendisini, beni bir cezbe sardı. Bütün letaiflerim “Allah, Allah” diye bağırmaya başladı Mahmud Samî Hz.’leri de bize sarıldı. Etrafımızda bulunanlar ‘Bu adam da kim yahu, üstüne başına bakmadan ala yaşıyla Hazret’e sarıldı. Be adam! Bu ne edepsizlik!’ diye beni Hazret’ten ayırdılar. Mahmud Samî Hz.’leri hiçbir şey demeden geri döndü odasına çıktı. Odasından emir buyurmuş; az evvel bize sarılan adam bize gelsin, demiş. Beni alıp Hazret’in odasına götürdüler. Samî Sultan ‘Bizi yalnız bırakın.’ dedi. Huzurdakiler çıktılar. Benimle tam bir buçuk saat sohbet etti. Efendi Hz.’lerinin yanında on dakika kalanın manen çok yüksek olduğuna kanaat ederlermiş. Bu fakire tam bir buçuk saatini ayırdı. Odada hal hatır sorduk. Birden Gavsû’l-Azâm Abdulkâdir Geylânî Hz.’leri içeriye manen teşrif etti. İyice şaşkına döndüm, bu ne büyük olay, Gavsû’l-Azâm Abdulkadir Geylânî Hz.’leri ve Mahmud Sâmi Hz.’leri yan yana! Sami Efendi bana ‘Evladım, yaşadıklarını sen de biliyorsun. Bundan böyle evvela Nakşî dersimizi yapacağız ve bunun yanında Kâdirî dersini çekeceksin. Tarikata intisab etmek isteyenlere önce Nakşî dersimizi verip ardından sebat gösterip, gayretli olanlara Kâdirî dersini vereceksin. Cevad Efendi, yolumuz hafi, gizlidir. Bundan sonra sırrı gizleyeceğiz. Kimsenin kaderine karışmayacağız. Bütün evladlarına bizim yolumuzun dersini vereceksin. Cehri zikre devam zamanın gereklerindendir, yol eşkiyalarla dolu.’ dedi ve bize daha dile getirilemeyecek nice görevleri tâlim etti. Görüşmemiz bittikten sonra bizi Alemdar Ağa diye birisine teslim etti. Alemdar Ağa’ya ‘Cevad Efendi’yi alın yerimize götürün, dinlendirin, yedirin, içirin ve dönüşünü sağlayın.’ dedi. Bir de Alemdar Ağa’nın eline bir zarf tutuşturdu. Zarf bize verilmesi içinmiş. Ertesi gün beni garaja götürdüler, yol için lazım olan her şeyi temin edip otobüse bindirdiler.

Ayrıldıktan bir süre sonra içime bir ateş düştü. Yerimde duramaz oldum koşarak tekrar Erenköy’deki yere gidip kapıyı çaldım. Kapıyı açan Mahmud Samî Hz. lerinin damadı Ömer beymiş. Beni daha önce görmemişti. Elinde bir kitap vardı. Bana ‘Ne istiyorsun?’ diye sordu, ‘Hastayım’ dedim. ‘Kimi arıyorsun?’ dedi ‘Doktor arıyorum.’ dedim. ‘Ne doktoru?’ diye sordu ‘Kalp doktoru’ dedim. Bunun üzerine ‘Bütün kopuklar bizi buluyor.’ diyerek öfkeyle bir tokat attı. Tam o sırada Sami Sultan geldi ‘Ömer Bey ne yaptınız? O tokatı bize atsaydınız ne iyi ederdiniz, o Allah dostu.’ deyince Ömer beyin elinden kitap düştü, elime sarılıp helallik istedi. ‘Ben sana ne yaptım ki, bana vurdun? Seni tek bir şartla affederim. Biz bu kapıya ne zaman gelsek bu kapı bize açılacak.’ dedim, Ömer Bey de ‘Ne zaman istersen başım üstünde yerin var.’ dedi.

Mahmud Samî Hz.’leri içimdeki ateşi hafifletti ve cebime bir avuç da şeker doldurdu, çocuklarına verirsin diye. Beni tekrar Harem’e garaja gönderdi. Otobüse bindim, cebimdeki zarf aklıma geldi. Zarfı açtım baktım ki içinde 120 lira para bir de bir kağıt. Kağıdı yanımdaki adama okuttum. Aynen şöyle yazıyordu: ‘40 lirayı borç aldığın Kadir beye, diğer 40 lirayı Kadir bey vasıtası ile borçlandığın diğer yere. 40 lirayı da kendinize ve ailenize harcarsınız.’ Vay mübarek vay! Allah hakkı için ben hiç durumumu arz etmedim. Allah dostları bir başka. İstanbul’dan Kırşehir’e döndüm, Hazret’in verdiği para ile borçlarımı ödedim. Köyüme Akçaağıl’a vardım. Herkesi Mahmud Samî Efendi’mizin yoluna bağlamaya başladım. Zikirlerimiz devam etti. Tabi Naim Efendi de katılıyordu zikrimize artık.”

Cevad Efendi anlatır: “Bir gün Molla Mustafa diye biri var, geldi bana: ‘Hacı Cevad, yoksa sen şu çalışmayan şıhlardan mısın?’ dedi. ‘O nasıl oluyor Molla Mustafa?’ dedim. ‘Zamanın birinde bir şıh varmış, müridlerine ‘Evladlarım görüyorsunuz koskoca dergah. Sizlerin çalışıp, çalıp, ne kazanırsanız dergaha getirmeniz lazım yoksa nasıl dönecek bu suyun değirmeni? Ben dergahı bekleyecem, gelenleri ağırlayacam, siz de dediğimi yapacaksınız.’ demiş. İki mürid sabah erkenden çıkıp gitmişler. Gez, dolaş bir iş bulamamışlar. Akşama doğru elleri boş dergaha dönerken bir de bakmışlar ki çalıda iki yünlü (koyun), bir kıllı (keçi), bir de hinyo (merkep) bağlı. Sahipleri ileride çalıların arasında ihtiyaç gideriyormuş. İki mürid göz göze gelmiş ‘Şeyhimiz bize çalışıp, çalıp, getirmemizi söyledi. İş bulamadık, sıra çalmada.’ demişler, alıp çaldıkları hayvanları dergaha götürmüşler. Şeyh zikir halkasını kurmuş, gelen misafirlerle zikrediyormuş. Müridlerini kapıda görünce misafirler anlamasın diye bir kaside halinde sormuş: ‘Aman ne yaptıngız, ne ettingiz gidingiz yerde. Hûûû…Hûûû…?’ Müridler cevap vermiş ‘İki yünlü, bir kıllı, hinyo da çalıda bağlı Hûûû…Hûûû…!’ Şeyh ‘Haalette gel. Haalette gel’ demiş. Yoksa Hacı Cevad, sen de bu tür şıhlardan mısın?” dedi. “Yok kurban olayım, Molla Mustafam. Ben evladlarımı kendim besliyom.” dedim. Ya kuzularım böyleleri de varmış.

Cevad Efendi anlatır: “İçim hep Samî Sultan’la çarpar oldu. Adını ne zaman ansam, gözlerim yaşarır, içimden ona nağmeler söylemek gelirdi. Bizim ağılda üç tane kuzu vardı. Ağabeyim Mehmed Efendi’ye ‘Ağa, içimden Samî Sultan’ımı ziyaret etmek gelir. Giderken elim boş gitmeyeyim. Müsaade edersen, şu üç kuzudan birini götüreyim.’ dedim. ‘Tamam, git bakalım. Şu ufak olanı götürürsün.’ dedi. ‘Tamam biraz büyüteyim de öyle götüreyim.’ dedim o da ‘Ama üçünü de sen otlatacan.’ dedi. Üçünü de otlattım. Ağabeyimin verdiği kuzu çok cılızdı. Lakin cılız olanı hep ‘Seni Samî Efendi’me götürecem, sen Sultanıma hediye edileceksin.’ diye sevdim. Cılız kuzu büyümede hepsini geçti, hepsinden daha gürbüz oldu. Gün geldi yola çıkacam, koyunu aldım yanıma, tam evden çıkıyordum, ağabeyim yetişti: ‘Nereye böyle elinde koyunla?’ dedi. ‘İstanbul’a Mahmud Samî Sultan’ıma gidecem.’ dedim. ‘Bu büyük koyunu ne yapacan, şu ufağı al.’ deyince ‘Olmaz, bu zaten bana verdiğin en cılız olan kuzuydu. Ben onu, sen Samî Efendi’minsin, diye büyüttüm.’ dedim. Ağabeyim biraz kızdı ama yine de aldım götürdüm. Şehire vardım, gönlüm kuzuyu araba bagajına vermeye razı olmadı. Bir bilet de kuzuya aldım. Altına torbayı bağladım, bindik otobüse, İstanbul’a vardım.

Mahmud Samî Sultan’ımın yanına vardım. Beni odasına kabul etti. Biraz görüştük, yeni talimatlar aldık. Sonra Sultan’ıma ‘Sizin için bir kuzu getirdim. Müsaade edersiniz ayağınızın yanında keseceğim.’ dedim. Mahmud Samî Hz.’leri ‘Tamam siz varın başına, biz geliyoruz.’ dedi. Acizane hemen aşağı koştum. Kuzuyu tuttum yatırdım. Samî Sultanım nazlı nazlı merdivenlerden aşağıya iniyordu, elimde bıçak, kuzuya dayadım. Sultan’ımın yaklaşmasını bekliyordum. O anda Hazret bir tecelliyat gösterdi. Suretinin nurundan bayılmışım. Bıçak bir tarafa, ben bir tarafa, kuzu bir tarafa… Bir ayıldım ki Hazret başımda duruyor. Hemen ayağına yapıştım ‘Baba ne olur bir daha göster.’ dedim.

Mahmud Samî Hz.’leri ‘Cevad evladım, dayansaydın olurdu, ama dayanamadın.’ dedi. Kuzuyu kestik ama o an hiç aklımdan çıkmadı. Vây mübarek vây! Nuruna kurban olduğum! Seyrek sakallarının arasında melekler oynaşırdı!

İhvanlardan biri bir gün Cevad Efendi’ye ‘Baba, Mahmud Samî Efendi’nin zamanında cehrî zikir yapılır mıydı?’ diye sorar.

Cevad Efendi ‘Ooh… Ne diyon sen kuzum, hem de nasıl olurdu. Mahmud Samî Sultan’ımla çok cehrî zikirlere katılırdık. İki gün bir yerde kalırdık, üç gün bir yerde. Medine’ye hicret edene kadar böyle devam etti. Yalnız Sultanım 1984’te Medine’de Hakk’a yürüyünce, Samî Sultan’ımın bazı halifeleri sohbete geçtiler. Bir kısmı da bizim gibi ümmîler, zikir üzere devam ettiler. Bu fakirin üzerinden cehrî zikir kaldırılmadı. Biz hem Kâdirîyiz hem de Nakşibendîyiz. Erenköy’deki Kelami Dergahı Şeyhi Mehmed Esâd Erbil Efendimizden (k.s.) bu yana hep böyle devam ede gelmiştir. Allah hayırlısını versin.’ şeklinde cevap verir.

İhvan: ‘Nakşibendilikte cehrî zikir yok, diyorlar ve Hatme Hacegan diye bir şey yapıyorlar. Bu yol hafidir diyorlar. Bu konuda ne buyurursunuz, Babacığım?’ diye sorar.

Cevad Baba cevaben: ‘Bak kuzum. Kur’an oku sünnet, sohbet yap sünnet, hatme yap sünnet. Hatta hatme Nakşibendiliğin temel prensibi değildir, def-i musibet ve taleb-i hacet içindir. Aynı zamanda temiz bir ağız ve kalb ister. Avam işi değildir. Köprü yap sünnet, yemek yedir hep sünnet amellerdir. Lakin Allah’ı zikretmek, namazını kılmak farzdır. Zikir hazır yemektir. İlim ise alışveriştir. Çiğ sebze pişirilmedikçe (amel edilmedikçe) fayda vermez. Hafi zikrin öncüsü Hâce Abdulhâlik Gucdüvâni Hz.’lerinin (k.s.) yerine gelen Hâce Ârif Rivegerî Hz.’leri (k.s.), hemen Efendisinin ardından cehri zikir halkasını kurmuştur. Tarikat ne şudur ne budur, Şeyhinin ardından yürüyerek adımlarını takip etmektir. Zaman neyi gerektirirse o yapılır. Önemli olan insanların kalbine imanı yerleştirmektir. Bu silsilede neler mevcut değil ki. Kâdirîsi, Rıfâîsi, Çiştisi, Kübrevisi, Sühreverdisi, Yesevisi, Halvetisi... Bu yolun büyükleri aynı zamanda birçok tarikat yollarına mürşidlik etmişlerdir. Bu silsile tamdır, Kur’an ve sünnetten ibarettir. Kur’anda, Kudsi hadislerde ve Rasulullah’ın (s.a.v.) hadislerinde cehri zikir bahsi varsa, Nakşibendîlikte de vardır. Önemli olan kişinin bunu nasıl anladığıdır, sanki okumuş cahil yok mu? Okur âlim, tutmaz zalim. İlmi var ama ledün-î ilmi yok. Allâh kulum desin, Peygamberimiz (s.a.v) şefaâtçımız olsun.’

Akçaağıllı Âlim Efendi anlatıyor:

“Bir gün Naim Efendi bize ‘Âlim, evladım vakit geldi, artık senin ameliyatını gerçekleştirelim. Sana görev verelim.’ dedi. Yanımda Hoplamanın Ahmed ve Cevad Baba vardı. Naim Efendi, bana kefen gibi bir elbise verdi ‘Al bunu giy, gel.’ dedi. Yan odaya geçtim üstümdeki elbiseleri çıkarttım ve yakasız gömleği giydim. Naim Efendi beni masanın üstüne yatırdı, tam işe başlayacaktı ki, Mahmud Samî Hz.’leri içeri girdi. Naim Efendi’ye sert bir üslupla: ‘Ne yapıyorsunuz burada?’ dedi.

Naim Efendi ‘Sultanım, Âlim Efendi bu yola samimiyet ile bağlı ve kabiliyetli okur, yazar. Âlim Efendi’ye yolumuzun görevini verelim.’ dedi.

Mahmud Samî Hz.’leri Naim Efendi’ye: ‘Âlim Efendi’yi masadan kaldır. Cevad Efendi’yi yatırın. Âlim Efendi yakında bir düşüş yaşayacak. Eşinden ayrılacak. İkinci bir evlilik yapacak. Bu olay onu yıkıma götürecek.’ dedi. Manevi ameliyatı Cevad Baba geçirdi. Böylece Cevad Baba bu göreve salahiyetli kılındı. Mahmud Samî Hz.’leri ameliyattan sonra ayrıldı. Herkes dağıldı. Naim Efendi’yle ben kaldım. Naim Efendi bana ‘Âlim, Allah var, senden çok ümitliydim. Ne yapalım. Mahmud Samî Sultan’ın emri böyle.’ dedi.”

Âlim Efendi anlatıyor:

“Bir gece ibadetin başındayım. Birden içeri bir sürü erenler girdi. Ellerinde bir bez parçası, bana uzattılar: ‘Âlim Efendi, tut bakalım şunu.’ dediler. İçlerinden birisi daha yanıma yaklaştı. Elimdeki bez parçasının üzerine tam 40 tane, 7-8 cm. çapında madeni halkalar koydu. Üzerinde Arapça isimler yazılıydı. ‘Bunları alacaksın, doğruca Cevad’a götüreceksin. Sakın bir yanlış yapma. O seni bekliyor. Kırklardan birisi ayrıldı bugün. Yerine Cevad oturacak.’ dediler. Nefsim kabardı, hem manevi ameliyattan olduk hem de kendi elimle gidip Cevad Baba’ya ‘Kırklar seni bekliyor, al bu halkaları.’ diyecem. Mecbur, emir büyük yerden. İstersen yapma, adamın kellesini götürürler. Biz adam olamadık. Halbuki nefsini kırsana, yılanın başını ezsene. Bu sana bir tokat dedim kendi kendime. Vardım Cevad Baba’nın evine, o da dışarıda beni bekliyor. Yanına yaklaştım, halkaları teslim ettim. Cevad Baba ‘Âlim, nasıl olacak bu iş? Ben ne anlarım.’ dedi. Ben de ‘Ne bileyim ben. Görevi verdilerse, herhalde öğreteceklerdir.’ dedim. Cevad Baba’yla ayrıldık, ben de eve doğru gidiyorum. İçim içimi yedi. Ben biliyordum onun ricalde kırklar ordusuna dahil edildiğini. Sonra yedilere, beşlere, dörtlere terfi etti mi onu bilmiyorum. Ama yaşı gençti. 40-45 yaşlarında kırklar ordusuna dahil edildi.”

Âlim Efendi anlatır:

“Ah yavrum ahhh… Ben adam olamadım. Bir gün şehre vardım. Sülükçülerin kahvehaneleri diye bir yer var. İçeri girdim. Sağa sola bakınıyorum. Üstü başı dindar giyimli biri var. Yüzünden de Allah hatırlanıyor. Yanına vardım oturdum. Kimsin, nerden geliyorsun, nereye gidiyorsun diye sordum. Bana “Ben seyyahım, adım Bayburtlu Abdullah, Kırşehir’de işimiz var.” dedi. Uzun uzun sohbet ettik. Saat yatsıyı geçmişti. ‘Baba ben köye dönmeyecem. Akşam otelde kalacam. Senin de kalacak bir yerin yoksa, gel beraber gidelim otele.’ dedim. Bana ‘Ben Cıncıklı Cami’ye (Cacabey Medresesi’ne) gideceğim. Gece toplantı var. İstersen sen de gel.’ dedi. ‘Baba, Yatsıdan sonra caminin kapısı kilitlenir.’ dedim Abdullah Baba ‘Bizlere kapı kilitlenmez evlad. Sen bilmez misin, senede bir defa kırklar burada toplanır.’ dedi. Cahillik işte, gitsene Babayla. Ne güzel davet, kime nasip olur. Ah Ah.. ben otele gittim. Abdullah Baba da herhalde camiye gitmiştir. Sonra düşünüyorum da, acaba Cevad Baba’nın hürmetine mi senede bir kere Kırşehir’de toplanıyorlar? O da kırklara dahil ya. Hala böyle mi bilmiyorum.

Âlim Efendi anlatır:

“Cevad Baba ricalde görev aldıktan sonra, çok ceza yedi. Bazen onun iki kelime bile konuşamayacak halde olduğunu görürdük. Baba sana ne oldu, diye sorduğumuzda Cevad Baba ‘Sorma evlad, çenemizi tutamadık diye, dilimize gene iğne vurdular.’ derdi. Dilini bana gösterirdi, dilinin ön kısmı 25 kuruş büyüklüğünde, bembeyaz olurdu. Ee bu iş gizli iş. Sırrı tutmak lazım. Meğer melekler gelir, diline manevi iğne gibi bir şeyler yaparlarmış. Manevi bir sarhoşluk içinde olurdu mübarek. Aslında bu cezadan daha çok, kendisi için yapılan bir iyilikmiş. Yoksa insanoğlunun ne yapacağı belli olmaz. Cevad Baba dilini tutmuyor, onun bunun kaderine karışıyor. Kim olduğunu bir fark ederlerse öldürürler, diye mübareği lal ederlermiş. Sınamaya gelenler olduğu zaman, onun bu halini görenler ‘Bu Allah’ına aşık bir meczub derler.’ çeker giderlermiş.”

Cevad Efendi bir gün Akçaağıl Köyü’nde, mezarlığın yanından geçerken, meyyitlere Fatiha okur, ruhlarına bağışlar. Ardından bir ses işitir. Meyyitlerle arasında şöyle bir konuşma geçer:

Meyyitler: ‘Heey Hacı Cevad, bizi dinle.’

Cevad Efendi: ‘Siz de kimsiniz?’ Arkasına bakar, kimse yok.

Meyyitler: ‘Hacı Cevad, bizim üzerimizden hep hayvanlar geçiyor. Pisliyorlar, bizi rahatsız ediyorlar.’

Cevad Efendi Eûzu Besmele çeker: ‘Yahu sizde kimsiniz? Nerdesiniz?’

Meyyitler: ‘Biziz biz, toprağın altındakiler.’

Cevad Efendi: ‘Ben ne yapayım?’

Meyyitler: ‘Bizi sur içine al. Hayvanlar bizim üzerimizde otlayıp, pislemesinler. Eziyet veriyorlar.’

Cevad Efendi ‘Tamam’ der, durumu köylüye anlatır. Köylüler olayı kabul eder. Aralarında para toplarlar. Taşı getirtirler, bir de duvar ustası tutarlar. Mezarlığın etrafını örerler. Cevad Efendi de ustayla beraber çalışır. Ölülerden bir tanesi duvarın dış bölümünde kalır, seslenir: “Heey Hacı Cevad, beni niye dışarıda bıraktın? Beni de içeriye al.’

Cevad Efendi: ‘Vay kurban oluyum. O kadar da dikkat ettik. Demek ki başında taş yoktu fark etmedik.’ der. Ardından ustaya: ‘Şurada ölülerden birisi dışarıda kalmış. Duvarı yıkalım şöyle çembere alalım.’der.

Usta: ‘Baba ben baktım. Orda kabir, mabir yok.’

Cevad Efendi: ‘Evladım, var. Bana seslendi.’

Usta: ‘Baba sen deli misin? Kafana güneş mi geçti?’

Cevad Efendi: ‘Meyyit, usta sana inanmıyor ses ver de duysun.’ deyince Meyyit: ‘Usta, sana denileni yapsana.’ der. Bunun üzerine usta topuklayıp kaçar. İş Cevad Efendi’ye kalır. Kabiri eşer, kemikleri toplar, duvarın iç bölümüne alır.

Akçaağıl Köyü’nün mezarlığının yanında, harmanın toplandığı bir yer vardır. Bir gün amcası, Cevad Efendi’ye ‘Evladım, bu gün harmanın başına sen yat.’ diye emreder. Cevad Efendi tedirgin olur, gitmek istemez ama amcası ısrar edince, abayı alır yanına, köylüsü Duran Çiçek dayı ile giderler. Çeş’in başında yatarlar. Duran dayı gece uyur. Cevad Efendi oturur, evradı ile meşgul olur. Bu sırada birden asker görünümlü iki kişi gelir. Cevad Efendi’nin koluna girerler. Yürü gidiyoruz, diye kaldırırlar. Cevad Efendi ‘Nereye gidiyoruz, ne yapıyorsunuz, kimsiniz siz?’ der. Askerler ‘Ses etme, görev var! Mezarlığın altına ineceğiz.’ diye cevaplar. Cevad Efendi ‘Ne mezarlığı?’ derken, Duran Dayı uyanır. Heey ne yapıyorsunuz, kimsiniz, nereye götürüyorsunuz demeye kalmaz, askerlerden bir tanesi, elindeki tüfeğe benzer bir aletin dipçiği ile Duran dayıya vurur. Zavallı adam korkudan duvarın arkasına saklanır. Toprağın yarıldığına ve Cevad Efendi’nin iki askerle beraber yerin içine girdiğine gözleriyle şahit olur.

Devamını Cevad Efendi şöyle anlatır: “Korkudan mecalim kalmadı. Beyaz taşın yanında dar bir geçit açıldı, oradan beni sürükleye sürükleye geçirdiler. Kabrin altında ne kadar ölü varsa, hepsi ordaydı. Korkudan bayılacak gibi oldum. Bazıları yakamı çekiştiriyordu. Askerler ‘Çekilin! Çekilin!’ diye ölüleri kenara itiyorlardı. Birden vefat etmiş teyzem yakama yapıştı ‘Hacı Cevad, bana iki buçuk lira borcun vardı, karşılığını istiyorum.’ dedi. Ben de hal mi var? O parasının derdinde. Beni geniş bir alana getirdiler, tam o sırada Mahmud Samî Sultanım yetişti. Beni sakinleştirdi. ‘Cevad evladım, korkma. Bunların korkulacak halleri yok, acınacak halleri var. Bu göreve devam edeceksin şimdilik.’ dedi. Yaa başta korktum ama, yıllar geçtikçe alıştık. Halkayı kurduk, zavallıları zikrettirdik. Sabah fecre yakın bir zamana kadar devam ettik. Sonra askerler geldi, toprak tekrar yarıldı ‘Hadi çık.’ dediler. Bu arada büyük halamı gördüm, ağlıyordu ‘Cevad bana yardım et, beni kurtar.’ diyordu. Askerlere yalvardım ona azap etmeyin, diye. Askerler ‘Bu senin işin değil, hadi çık.’ diye beni itelediler. Israr edince ellerindeki aletle bir vurdular, dudağım ikiye yarıldı. Attılar beni dışarı. ‘Doğru camiye var, bir de sâla ver.’ dediler.”

Cevad Efendi o gün öyle bir sâla verir ki, herkes yattığı yerden kalkar. Daha önce bu kadar insanın içine tesir eden bir sâla duymadıklarını söylerler. Köpekler bile iki ayağının üzerine kalkmışlardır. Cevad Efendi, bu olaydan sonra üç gün ölü yatar.

Mahmud Samî Hz.’leri, Anadolu’dan gelen ziyaretçinin birisine ‘Evladım, buraya kadar zahmet buyurup gelmenize gerek yok. Kırşehir’de Hacı Cevad Efendi’yi görürürseniz, bizi görmüş gibi olursunuz.” diye övünce, adamcağız bir araba bir de dolmuşla kendi ahalisini toplamış, Cevad Efendi’yi ziyarete gelmiş. Adamcağız Cevad Efendi’ye ‘Baba biz senin namını duyduk. Biz bütün ihvan, beş yüz kişi yolundayız. Bize bir kerametini göster. Hepimiz sana bağlanalım.’ der. Cevad Efendi ”Aman evladım, ne kerameti, ne namı. Biz kim oluyoruz ki? Bizde bir hal yok, günahımız çok, aciz bir kuluz.” diyerek tevazu gösterir. Adam ısrar ettiyse de Mübarek nazlanır. Herhalde adamcağızın sabrını sınar ki sabrı taşan adam ‘Yürüyün gidelim. Bu evliya mevliya değil. Bunca yolu boşa geldik. Birde övdüler.’ diye söylenir. Cevad Efendi birden ‘Madem gidiyorsunuz, geldiğiniz yoldan değil de falanca yoldan gidin.’ diye uyarır. Gelenlerin başındaki adam ‘Bir de bize akıl veriyor. Yürüyün geldiğimiz yoldan gidelim.’ der. Arabaya biner ve geldikleri yoldan giderler. Dolmuş sahibi ise Mübarek’in (k.s.) sözünü tutar ve işaret ettiği yoldan gider. Araba ile gidenler köprüye varınca, yolda duran bir taşa çarparlar. Araba ters döner, kayar, yarısı köprüden dışarı çıkar. Arabanın içinde bulunan dört kişiden biri ‘Ben dışarıya çıkayım, arabayı önden bastırıp çevireyim. Siz de öyle inin, yoksa dengeyi kaybeder, nehire düşeriz.’ der ve dışarıya çıkar. Tam bu sırada bir de görür ki, Cevad Efendi arabaya omuzunu vermiş tutuyor. Adam bağırır “Cevad Baba arabayı tutuyor!” der ve Hazretin sakalına yapışır. Sakalının iki teli adamın elinde kalır. Mübarek o anda arabayı iter ve kaybolur. Adamlar bin pişman Cevad Efendi’nin evine geri dönerler. Kapıyı çalarlar, Mübarek kapıyı açar. ‘Baba hakkını helal et, kusur ettik bizi bağışla.’ derler. Cevad Efendi ‘Hayırdır evlad ne oldu ki? Bize bir kusurunuz olmadı.’ der. Adam ‘Baba daha ne olsun, sözünü dinlemedik. Arabamız kaza yaptı. Az kalsın köprüden aşağı düşecektik, eğer sen tutmasaydın.’ diyerek gördüklerini anlatınca Cevad Efendi ‘Evlad, sizi biz tutmadık. Hayallenmişsiniz.’ der. Diğer adam ‘Ya peki bu kılları ne yapalım? Senin değil de kimin?’ diyerek elindeki iki tel sakalı gösterir. Cevad Efendi ‘Vay, canımı pek yaktı yahû.’ der. Adamlar Cevad Efendi’ye bağlanmak için kendisinden müsaade ister, Cevad Efendi “Hayırlısı olsun evladım, nasipse olur.” diyerek karşılık verir.

Akçaağıllı Ramazan Bey anlatıyor:

“Cevad Efendi’nin kaç tane kerametine şahit oldum. Sene 1974, Kıbrıs Çıkartması dönemi. Bir gün Hazret’in evini ziyaret etmeye gittim. Oğlu kapının önünde bekliyor. Vardım yanına ‘Sait abi, Babayı göresim geldi.’ dedim. O da bana ‘Ramazan abi kusura bakma. Babam “Oğlum biz doksan bin asker, Kıbrıs Harbi’ne gidiyoruz. Kapıyı tut ve kimseyi odaya bırakma.” diye kesin emir verdi. Odaya kimseyi sokamam.’ dedi. Daha sonraları İstanbul’dan bir pilot, Cevad Efendi’yi ziyaret etmeye gelmişti. Anladağım kadarıyla onun uçağında bulunmuş mübarek.”

Akçaağıllı Ramazan Bey anlatıyor:

“Ben Cevad Efendi’nin tarla komşusuyum. İkimizin tarlası yan yana. Traktör aldık, tarlayı sürüyorum. Mübarek ise fakir; bir merkebi var, merkeple tarlayı sürmeye çalışıyor. Bir ara bir baktım, Mübarek merkebe sarılmış, yüzünü, gözünü öpüyor. Cevad Efendi’nin acayip işleri çok, bunda da bir iş var, dedim. Vardım yanına ‘Baba ne oldu?’ dedim. Cevad Efendi ‘Ramazan oğlum, hiç sorma mahluku yorduk herhalde. Bana döndü lisan-ı hal ile “Yeter Cevad, beni yordun. Ben bunun için yaratılmadım. Öküzü sattın, şimdi beni mi kullanıyon?” deyince, mecbur kaldık helallik dilemeye.’ dedi.”

Akçaağıllı Ramazan Bey anlatıyor:

“Seksenli yıllarda bir gün tarlayı sürüyoruz. Cevad Baba bana dedi ki ‘Ramazan evladım, zor yıllar. Toprak diyor ki seksende kalkmam, doksanda yatmam.’ Hakikaten seksenli yıllarda çok bereketsiz zamanlar yaşadık. Nerdeyse kıtlık dönemiydi.

Herhalde doksanlı yılların başlarındaydık. Cevad Baba herkese müjdeli, müjdeli bağırıyordu ‘Ekin! Ekin! Bu yıl ekin! Buğdayınız yoksa bulgurunuzu ekin. Allah bulgurdan bile başak verecek!’ Hiç bulgurdan tane çıkar mı? Ee Baba’nın sözüne itimad edilir. Evdeki bulguru da ektik. Hakikaten ektiğimiz bulgurlar başak verdi. Benim anlatacaklarım bu kadar. Siz Baba’yı köylüden sorun, kerameti çoktur.”

Leyla Bacı anlatıyor:

“Baba çok mübarek bir insandı. Ne derdimiz varsa ona koşar dua ettirirdik. Şu Kırşehir’in bütün derdi Baba’nın yanında biterdi. Kardeşimin başında bir sıkıntı vardı. ‘Bizim Cevad Efendi’ye git, bir duasını al.’ dedim. Kardeşim bana ‘Sonuçta o bir köylü, ne yapabilir ki bana?’ diye çıkıştı. Zar zor ikna ettik, Baba’nın yanına gönderebildik. Giderken yanına iki kişi daha almış. Yolda söylene söylene gitmiş, vermiş veriştirmiş Baba’ya. Yanına varmışlar, Mübarek iki kişiye güler yüzle ‘Buyurun, geçin şöyle oturun.’ demiş. Bizimkine de ‘Sen şöyle geç, gelene kadar bize çok taş attın.’ demiş.

SSK memuru, Mehmed Kestane Bey anlatıyor:

“Sene 1999 olsa gerek. Daire sahibi olabilmek için bir kooperatife girdik. Bina bitti, kura ile çekiliş yapılacak. Benim de altıncı kat, güney cephede gözüm var. Cevad Baba’nın yanına gidip bir duasını alıyım, dedim. Vardım durumu bildirdim Baba’ya. Mübarek de bizi kırmadı. ‘Oldu evlad. Dua edelim istediğin yer olsun.’ dedi. Aynen istediğim yer oldu. Böyle bir kerametini görmüştüm mübareğin.”

Ali Çelebi Bey anlatıyor:

“Ortalık kurak, bir damla yağmur yok, Cevad Baba’yı bizim köye davet ettik. Baba bir gün önceden köye geldi. Geceyi bizim köyde geçirdi. Ertesi gün beş altı köy, çıktık yağmur duasına. Ortada ne bulut var, ne bir karartı. Yağmur yağması imkansız görünüyor. Dualar edildi, ortada hiçbir yağmur alameti yok. Cevad Baba birden öne geçti ‘Ya Rabbi. Gece üçte sözleşmedik mi? Hani yağmur?’ diye haykırdı. Nerde var nerde yok birden kara kara bulutlar toparlanmaya başladı. Hadi kaçalım demeye kalmadı, sırılsıklam olduk köye varmadan.”

Ali Çelebi Bey anlatıyor:

“Cevad Baba sık sık bizim köye gelirdi. Köyümüzün alimlerinden, Hacı Mehmed Hoca anlattı bana: ‘Bir gün Cevad Baba’nın abdest suyunu döküyorum. Mübarek göğe doğru baktı. Yahu bu katil bulutların işi ne burada dedi. Ben bir anlam veremedim. Aradan on dakika geçti geçmedi, birden bir silah patlaması duyduk. Bizim köylünün biri ‘Yağmurlu köyünden birini vurmuşlar.’ dedi. Mübareğin böyle bir kerametini anlatmıştı Hacı Mehmed Hocam.”

Oğlu Bayram Bey anlatıyor:

“Bir gün bir otobüs dolusu insan geldi. Bizim köyün köpekleri, yolun başından beri arabanın peşine takılmışlar. Otobüs geldi evin önüne, şoför camdan sesleniyor ‘Şu köpekleri bir çekseniz!’ O anda Babam çıktı dışarı, köpeklere ‘Misafirlere böyle mi davranılır, çabuk hizaya!’ der demez dokuz, on köpek birden asker gibi sıraya girdiler, yan yana durdular. Babam tekrar köpeklere ‘Selam verin misafirlerimize.’ dedi. Köpekler ön ayaklarını havaya kaldırdılar. Hep bir ağızdan uludular. Babam sonra misafirlere dönüp ‘Korkmanıza gerek yok, buyurun inin.’ dedi. Herkes hayret etmişti.